«Кіеў не зламаны, проста стала складаней»

У апошнія дні Расія ўзмацняе ўдары па Украіне. Прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі лічыць, што Пуцін робіць гэта напярэдадні выбараў у Расіі.

Удары ўзмацніліся ў тым ліку па ўкраінскай сталіцы. У ноч на 9 верасня расіяне атакавалі Кіеў і вобласць. У Белай Царкве адбыўся пажар на прадпрыемстве харчовай прамысловасці. У Кіеве зафіксавана траплянне ў шматпавярховік.

Як кіяўляне перажываюць узмацненне атак? Пра гэта «Салідарнасці» расказала беларуска, якая жыве ў Кіеве.

— Апошнім часам стала складаней. Сёння ў навінах бачыла, што расійскія прапагандысты пішуць, нібыта Кіеў зламаны, што ўсім тут вельмі дрэнна, што ўсе ўжо на мяжы. Хачу сказаць, што гэта не так. Проста стала складаней, — распавядае Валерыя.

У нас ужо былі складаныя блэкаўты. Урэшце людзі да іх прызвычаіліся і цяпер ведаюць, як з гэтым жыць. Кіеў — горад, падзелены на дзве часткі: правы і левы берагі. Дык вось, цяпер дабрацца з адной часткі ў іншую стала значна складаней праз праблемы з транспартам, таму што падчас паветраных трывог метро не працуе. Людзей, незадаволеных гэтым, шмат, асабліва сярод тых, хто ездзіць з адной часткі горада ў другую.

Раней у Расіі была такая тактыка: удзень амаль нічога не адбывалася, а ўначы былі актыўныя атакі. Цяпер наадварот: уначы атакуюць не так моцна, затое ўдзень атакі пастаянныя. Увесь час нешта выбухае над галавой. Напрыканцы жніўня быў рэкорд — трынаццаць паветраных трывог за дзень у Кіеве.

Цяпер ужо не так шмат, але, мне здаецца, пяць-шэсць на дзень стабільна ёсць. І яны даволі працяглыя. Учора пад вечар трывога доўжылася дзве з паловай ці нават тры гадзіны, потым была гадзінная перапынка — і зноў трывога.

Падчас паветраных трывог не працуюць дзяржаўныя ўстановы. Таму, калі трэба, умоўна кажучы, у міграцыйную службу, то пакуль трывога не скончыцца, не трапіш. Паштовыя аддзяленні таксама не працуюць. І ўвогуле вельмі шмат чаго не працуе падчас паветранай трывогі.

А паколькі цяпер яны такія частыя, у выніку шмат што амаль увесь час не працуе. Таму стала значна нязручней, але мы з гэтым справімся.

Валерыя цяпер працуе дыстанцыйна. Частыя паветраныя трывогі ўплываюць на сувязь і інтэрнэт, што часам замінае нармальна працаваць. Ва ўкрыццё жанчына не спускаецца — кажа, што гэта яе асабістая пазіцыя. Але адзначае, што знаёмыя апошнім часам амаль пастаянна знаходзяцца ва ўкрыццях.

— Ідзеш па вуліцы і адчуваеш, што над табой зноў нешта збіваюць. Не самыя прыемныя гукі. Шмат людзей, вядома, панікуюць і скупляюць прадукты. Але я, як чалавек, які быў у Кіеве на пачатку поўнамаштабнай вайны, ужо такое бачыла. Была сітуацыя, калі заходзіш у краму, а нейкіх прадуктаў няма.

Але я ўпэўненая, што гэта пытанне часу. Крамы не пустыя. Сёння зранку была — усё, што трэба, ёсць. Некаторых прадуктаў стала менш. Напрыклад, усімі любімай Coca-Cola, завод якой, на жаль, вельмі моцна пацярпеў ад расійскіх атак. Але калі хочацца газіроўкі, яна ёсць.

Я нічога не скупаю наперад. Зноў жа, калі вайна толькі пачалася, я была ў Кіеве, бачыла пустыя паліцы і разумела, што гэта часовая з'ява. Паліцы вельмі хутка зноў запаўняюцца, як толькі агульны хаос крыху мінае і ўсе разумеюць, што і з гэтым мы справімся.

Калі казаць пра агульную атмасферу, то, вядома, узровень трывожнасці ў людзей вырас. Большасць маіх знаёмых — студэнты або даволі маладыя людзі. Ім ёсць што губляць. І ім яшчэ жыць і жыць. Таму большасць проста пастаянна сядзіць ва ўкрыццях. Перайшлі на дыстанцыйную працу. І ўвогуле так ці інакш прыстасавалі жыццё да таго, што цяпер адбываецца.

Вядома, усе хочуць, каб вайна спынілася. Але пытанне ва ўмовах. За ўвесь час жыцця ва Украіне я зразумела адно: прымусіць украінцаў рабіць тое, чаго яны не хочуць, не зможа ніхто. Пры ўсім жаданні.

Таму я ўпэўненая: нават калі такая тактыка Расіі будзе працягвацца і далей, нават калі яна ўзмоцніцца, гэтыя людзі галавы не апусцяць. Гэта будзе толькі да перамогі.

Ці рыхтуемся мы да нейкай асаблівай зімы? Хутчэй да таго, што ўжо было раней: адключэнняў электрычнасці, магчыма, адключэнняў ацяплення, нейкіх перабояў з вадой. Гэта таксама даволі частая сітуацыя, асабліва ў халодныя зімы. Але, шчыра кажучы, усё гэта ўжо гучыць як даволі будзённая справа.